بيست

مي سوزم از فراقت روي از جفا بگردان

هجران بلاي ما شد يا رب بلا بگردان

حافظ

ده

هاتفی از گوشه میخانه دوش

گفت ببخشند گنه می بنوش

عفو الهی بکند کار خویش

مژده رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر

تا می لعل آوردش خون به جوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست

نکته سربسته چه گویی خموش

شش

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز

چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

چهار

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در دایره قسمت اوضاع چنین باشد

سه

ذره را تا نبود همت عالی حافظ
طالب چشمه خورشید درخشان نشود